Haastwerk, 12 november 2020

Nagelbijtend en jammerend zat ik afgelopen maandag in de auto naar mijn werk. Onderweg zag ik wat een prachtige ochtend het was. Overal hing een schitterende laag mist en de zon begon haar gele gloed hier over heen te schijnen. Hoeveel ik ook van mijn werk houd, op die momenten zou ik toch liever in de natuur zijn. Gelukkig vergeet ik dit allemaal snel wanneer ik eenmaal aan het werk ben. Gisteren was er alle tijd om de natuur in de te gaan, maar op dinsdag heb ik in de ochtend geen auto wegens het sporten van manlief en kon ik pas later naar de heide. Mijn doel was toen niet de mist of het landschap maar het vinden van de klapekster. Hierover vertel ik jullie later deze week hopelijk meer.

Deze ochtend is kans nummer 3. Woensdag is mijn vaste werkdag. Vandaag staat om 9.00u een intervisie bijeenkomst gepland. Maar die mist, die wil ik echt niet nog een keer missen. Om 6.30u de wekker dan maar. Eten en daarna naar buiten kijken of het al wat lichter wordt. Om 7.10u zit ik in de auto richting de Regte Heide. Omdat ik maar kort de tijd heb, parkeer ik de auto op de dichtstbijzijnde parkeerplek. Vanuit daar loop ik via het losloopgebied de heide op. Het is nog behoorlijk schemerig. De zon is duidelijk niet van plan voor mij haar gouden gloed te tonen. Na een praatje en kennismaking met een andere (hobby?)fotograaf uit deze buurt, loop ik richting het Riels laag en zo via het losloopgebied weer terug naar de auto. Ondanks het uitblijven van de gouden gloed van de zon, weet ik toch een paar foto's te maken van mistige taferelen op de Regte Heide. Wanneer ik in de auto zit en weer terug rijd naar huis, zie ik op de Fokmast nog een mooie fotomogelijkheid. De Fokmast is een weg met kinderkopjes en lange, Amerikaanse eiken aan weerszijden van de weg. De kinderkoppen zijn bezaaid met herfstbladeren en de mist belemmert het uitzicht op het einde van de straat. Ik stop, ren naar de kofferbak om daar razendsnel mijn Nikon uit mijn cameratas te grissen. Het is op dat moment 12 minuten voor 9.00u. Ik hurk op de grond om een foto te maken. Even checken. Te donker. Instellingen bijstellen en nog een paar keer knippen. Zo moet het goed zijn want ik heb echt niet nog meer tijd.

Thuis aangekomen doe ik snel mijn jas en mijn schoenen uit. De hond laat ik met zijn zwarte zandpoten zo de huiskamer in lopen. Stofzuigen doe ik straks wel. Net op tijd log ik in op Teams voor een sessie intervisie.






6 views

© 2019 by Miranda Rijnen. Proudly created with Wix.com